BİR DAHA YÜRÜRMÜYÜM!!

     Sorma kalbim hiç sorma.Yorgun akşamları,bitmişlikleri,tükenmişlikleri,zifirlere dönen gecelerin uzayıp gidişlerini sorma bana.Ne anlatacak takatım,nede şorda,şurda,orda,burda durup izahatlar yapacak zamanım var.Ben beni biliyorum.Herkeslere kendimi boşa nefes tüketip anlatma kapsamlarının dışında,ıraklıklarında tutuyorum.Uzaklarda,ıssızlarda bir tek ağacım,çimenler arasında gelişmemiş küçücük cılız yeşilliği solmak üzere olan sararmış bir ot,bir fakirin kış gecelerinin soğuklarında bacasından gökyüzüne savrulup çıkan bir duman.Garbın afakını sarmışlığı gibi sarmış dört yanımızı boş süresi hiç gelmeyen,gerçekleşmeyen yoksul umutlar,piyangodan amorti çıkmış gibi züğürt avuntulara teslim olmuş hayatlar.Yürüyorum bitesi olmayan adımlar attıkça tükenmeyen yollarda.Şimdiye kadar varlığını hayallerle,anmalarla yaşatıp,geçen zamanlarla yok olup adı maziye dönen içimde her an canlanan uzak tepeler arkalarına saklanmış,geçmişte yaşayıp bir daha yaşayamayacağım çocukluk günlerimin çıra gibi yanar özlenişlerinin çok çok ötelerindeyim.İşte gidiyorum yol alıyorum.Yelkenler açık rüzgarlar sürüklüyor sessiz gemimi.Hevesim kırık,içim buruk..Yürürmüyüm acaba bir daha,hevesim tutar gönlüm olurda,girer yol alırmıyım bu yollara bir daha?Bu yüzden sorma kalbim sorma boşu boşuna.İşte gidiyorum..20/Eylül-2021 Şerafettin Sorkun/Konya'dan