Kök salmışsam,alışmışsam toprağa,oralardan gönülsüz sökülüp atılmamalı,diyarı gurbetlere,adına sıla denilen hasret yongalarına mahkum edilmemeliyim.Ocağım tütmeli,is tutmuş tenceremdeki aşım pişmeli,derme çatma kulübemin kireç badanalı odasında kör akşamlarda kolumu yastık ederek uyusamda,adına yarın denilen sabahlara içim rahat uyanmalıyım.Büyük caddeler olmamalı önümde.Teknoloji bazen şımarır,bu şımarıklığın meydana getirdiği arabaları ve onların meydana getirdiği gürültüleri duymamalıyım.Köpekler havlamalı,yerli yersiz eşek anırtıları duymalıyım.Kuşlar kanat çırpmalı gökyüzünde,ufukların eriminden gün batımlarını izlemeliyim.Ben çok küçükken köyümde bir çobandım.Ebem kuzuları bana güttürür,ben acunu onlarla benim sanır,göğenin altında,yerenenin otlarından ıslıklar çalarak arı duru saf yüreğimin tüm temizliğiyle ellerimle yolar,onlara yedirir,her birini bağrıma basar,öper,koklar,hazlar alır,yaşadığımı hissederdim.Al atlar,doru aygırlar,dişi kısrakların peşlerinden...