Ben Şerafettin Sorkun

     Yaşantınızı iyi yada kötü  her zaman her daim bir oyuna çevirmeli,rol keser gibi yaşamalısınız..Zaten öyle değilmi?.Yaşadığımızı sandığımız gelip geçen günlerin,eylemlerin,olanların,olacakların hepsi kurgu.Tiyatroda perdeler açılır oyun başlar, oyun biter ve kapanır,seyredenlere de evlerine gitmek kalır..Güneşin doğuşu ve batışıyla,bir varlığınız bir yokluğunuz, bakmışsınızki ömür tükenivermiş.Akışlarda,seyirlerde,yol aldığınızı sanmalarda hiç bir nitelik olmadığı halde kendinizi doğanız gereği elde ettiğiniz mal,mülk,statü ve geldiğiniz konumlarla paha biçilmez bir değerde olduğunuzu görebilir,hissedebilirsiniz.Bu size sadece moral aynı zamanda yaşama gücüdür.Aslında yoktur birbirimizden hiç bir farkımız.Hepimiz var olan sonra yok olan ve gelen yeni kuşaklarla Tanrı'nın yeryüzündeki birer oyuncakları değilmiyiz?Hepimiz oyuncak olduğumuza göre hayatıda hep bir oyun olarak görmeliyiz. Birgün yaşam biter ölürsün ve herşey yok olur.Tutkular,öfkeler,sevdalar.Bu bir ...

              E vimizin içinde baş köşeye koyduğumuz,gözlerimizi ayırmadan izlediğimiz televizyonların,vücudumuzda elektriklenmeyi artırdığını,bizi başka uğraşlardan uzaklaştırarak,körerttiğini düşünüyorum.Son yıllarda hiçbir klasik yahut bilimsel eserin sayfasını açıpta okumuş değilim.Daha ortaokul yıllarımda iken Yaşar Kemalin,Fakir Baykurt'un Orhan Kemal'in ve daha birçok yazarın hemen hemen tüm eserlerini okumuştum.Ne severdim Nazım Hikmetin şiirlerini.Aşık Veysel'in sazı sözü beni kendimden geçirir bulunduğum yerde bir tahtaya çakılmış çivi misali hiç bir yerlere kıpırdamadan gecenin geç saatlerinin akışına kadar onun türkülerini dinlerdim.İçimdeki eksik kalan diğer tutkumun,sanat sevdamın tamamlayıcısı Aşık Mahsuni Şeriftir.Oturur bağdaş kurar alır eline sazını bir kuzunun meleyişini andırır gevrek sesiyle tatlı tatlı söyleyişini,beğeniyle dinlerim.Resim yapan bir kaç dostum oldu.Kafalarındaki objeleri yüreklerinden gelen yansımalarla tuallere d...