BENİ RÜZGARLAR ALDI GETİRDİ

     Yaşam alanlarının olduğu yerlerde yaşamı zorunlu kılan aşklardır.Aşksız yaşam düşünülemez ve yaşadıkça kaç aşklar yaşanır yüreklerde baharla ağaçların tomurcuklanıp çiçek açışları tazeliklerinde.Bitti denilip iki taraftada yüreklerde hiç bitmeyen gidişlerde hüzün denilip sonbaharın sarı yapraklarıyla eş değer tutuldu ayrılışlar.Gecelerin körlerinde binlerce kez dilediler geçmeyen saatlerde dönmeleri.Susturulmaz,susturulmadı kalpler,duyulmayan sessiz ağlayışlarla içlerde yaşayıp duydular hasret oluşları.Kumrulardı aşklara örnekler.İbibikler,güvercinler,penguenler,tavuslar,gümüş renkli sularının aktığı derelerde aşk aşk diye vırraklayan kurbağalar.Sen uzaklarda değil diye başlardı uzaklarda kalmış sevgiliye yazılacak bir mektupta anlatılacak özlem dolu gizlice bir yere oturulup masum duyguların ifşaları.Olmadı denilirdi yazılanlar beğenilmeyip,buruşturulur atılır ve yeniden başlanılırdı yazılmaya.Olmazdı,bitmezdi ürpertiler duyularak,satır satır dizelere dökülen o ilk mektup,asla bitirilemez sevgiliye verilemezdi.Tuhaf bir korku çekilirdi işte o kan debilerinin çok yüksek olduğu,heyecanların dop dolu olduğu o yaşlarda,o evrelerde.Sahilde gün batımını izliyorum.Deniz oynak bir kadın gibi kıyılara vuruyor beyaz köpüklerini getirip,ıslanan çakıl taşları elmas parlaklığında.Ayaklarım çıplak gün batımı tarafına yürüyorum beyaz köpüklere basaraktan.Akşam çökerken gidemiyorum,beni rüzgarlar aldı getirdi diyorum,gidesim tutmuyor.14/Kasım-2022 Şerafettin Sorkun/Anamur'dan