EYLÜL BİTERKEN

     İşte koca yaz bitip,itti bizi güz mevsiminin kucağına,çıktı gitti hayatlarımızdan.Biz yitik kayıp kentler insanları değil,sınırları kanlarla çizilen bir coğrafyayı vatan yapan,binlerce şehitler verip,bedeller ödeyerek,burada,bu topraklarda yaşamayı hak eden asil insanlar;sevgilere aç,mutluluklar görmek istiyoruz.Bıktık ümüklerimize kadar gerginliklerden,farklı algılanmalardan,farklı sifatlara büründürülüp ayrıştırılmalardan.Biz her mevsimi çok güzel yaşadık,o fukaralığın,yoklukların kara bir bulut gibi üzerlerimize sinip,parayı pulu zor gördüğümüz 60 lı ve 70 li senelerde.Damları toprak,doğa döngüsü yağışlarda,odalarımıza akmaları engellesin diye,yuvaklarla yuvduğumuz evlerde otururduk.Bir sobanın başında,ayrı ayrı odalarda değil,hep bir aradaydık.Bir yorgan altında sokulurduk bir birlerimize ayaz gecelerde ve yarınları olan sabahlara mutlu şen şakrak uyanırdık.Umutsuz değil kindar,kızgın öfkelerle dolu hiç değil,sevgilerle dolu doluyduk.Ayva,ceviz,iğde,bağ bozumları ve bozumlardan sonra,biz çocuklara kalan başak toplamalar.İşte güz geldi ve Eylül biterken,bir rüzgar esip hafif,serin,yaladı yüzümü.Çocukluğum geçti usumdan,şimdilerin hiç yaşayamayacağı,o eski güzel günleri;bana bir bir anımsattı.21/Eylül-2021 Şerafettin Sorkun/Konya'dan