Geçmiş tarihi yani geçen zamanlar içerisindeki seneleri pek hatırlayamam ama bu senelerin içerisindeki önem arzeden ve beni etkileyen olayları hatırlarım.Bütün bunlar sadece bana mahsus değildir.Hemen hemen hepimizde aşağı yukarı bu şekil gidişatlar olasıdır.Çocukluk yılları insanın hatıratında çok büyük anlam ifade eder.Çocukca sevgilerde tüm yürekler verilir,çocukca kalplerde metalik düşünceler olmadığı için sevgilerin şu yahut bu şekilde çokluğu hususunda bir kıyas yapamazsınız.3 bulutlu evreden oluşan çocukluk yıllarım Bozkır-Konya,Çumra-Konya,Kozan-Adana'da geçti.Çumra'da ilkokuldayken bir gün öğretmenimiz;Çocuklar Aşık Veysel garajda görmek isterseniz dedi.Garaj hepimizin bildiği gibi şimdi otomobillerin apartmanların alt katlarında,yahut evlerin bahçelerinde şahsa ait özel park yerleri değilde vatandaşların şehirler arası seyahat ederken ücretli gidip geldikleri yer.Sonra otomobil ülkemizde o yıllarda kimde var ki?.Varsa bile park et bir yere vatandaş geçsin başına imrenerek hayranlıkla onu seyretsin.Sadece seyreder,değmeye bile cesaret edemez çünkü o yıllarda otomobiller ülkemizde sadece İstanbul ve diğer büyük kentlerimizde filmlerde görülür,tek tük çok zenginlerde de imrentilerle gözlere zuhur ederdi.İşte bu durumdaki yıllarda,öğretmenimizinde müsadesiyle koşuştuk Çumra'nın bir alanın kerpiç duvarlarla çevrili garaj niteliğindeki okulumuzun (Atatürk İlköğretim Okulu) karşısında bulunan yine kerpiçten yapılı eğreti yazıhanesine.Şunuda belirteyim sınıfın hepisi değil,kimileride Aşık Veysel bahanesiyle dersi sarma fırsatı bulduk diye oyun vs.oynamak için başka taraflara yönlendiler.Ben Veysel'e koşanlardandım.Yazıhaneye vardığımızda onun medya görsellerinde şu anlarda kafasında sembol haline gelmiş,kendine haslaşmış kafasındaki foteri ilkönce dikkatimi çekti,sonra içine kaçmış yarı yumulu gözlerini ve arkasından çopur yüzünü,sonrada dut ağacından dediği şarkılarında sözlerinde çok mevzu ettiği o değerli sazını gördüm.Yazıhanede yanında ona yoldaşlık eden 2 kişi daha vardı.Çaylarını içiyorlar ve aynı zamanda da tekmil tüm yazıhane Veysel'in anlatımlarını dinliyorlardı.Ben o yaşlarda Türkçe kitabımızda Aşık Veysel'in "Benim Sadık Yarim Kara Topraktır"şiiri yazılı olsa,ben onu defalarca okumuş olsam bile ne anlama geldiklerini bilebilir nede Aşık Veysel'in Dünya literatüründe büyük bir değer olduğu öneminin farkında olabilirdim.Bu gün Atatürke ağıtını ve daha nice eserlerini içimde ürpertiler duyarak youtube kanallarından dinliyorum.Çocuk yaşlarda gözleri kapanıp dünyası kararan,sazıyla sözüyle evrenselleşen bu sanatcımızın etkilendiğim özellikleri çoktur.Bunlardan hele bir tanesi çok asil ve taktirlere şayandır.İlk karısının kendisini bırakıp kaçacağını konuşmalarından ve 6 hissiyle hâl ve hareketlerinden,davranış biçimlerinden tahmin etmesiyle,geceden karısının ayakkabısının içerisine gittiği yerlerde yokluklar,sıkıntılar çekmesin diye para koymasını anlatır hayat hikayesini okuduyup,öğrendiğimde tüylerim diken diken olmuş,ona olan hayranlığım kat kat artmıştır.İşte ben buna yürek derim gerisi koskoca bir masal..Bu yürekleri şimdilerde aramalara kalksanız sadece çocuklarda bulabilirsiniz.Onların yüreklerinde ummanlara sığmayan sevgiler vardır.Ülkemizde kadınlar katlediliyor,kadınlar bazı kesimler tarafından hiçlik kategorilerinde ve devamlı hor görülüyor,aşağılanıyorlar.Kadınlarını geri planlara alan uluslar asla kalkınamaz ve muasır medeniyetler seviyelerine gelemezler.Bu gün anlıyorumki o gün koşarak görmeye gittiğim Aşık Veysel meğer sen ne büyük bir değer,ne büyük bir adammışsın.Seneler sonra eserlerini dinledikçe bunun farkına vardım.4/Mayıs-2014 Şerafettin Sorkun/Konya'dan
Yorumlar
Yorum Gönder